Σύνδρομο Alagille-Watson (ALGS)

Ορισμός

Ένα σπάνιο σύνδρομο που χαρακτηρίζεται από χρόνια χολόσταση λόγω της έλλειψης των ενδοηπατικών χοληφόρων πόρων, περιφερική στένωση της πνευμονικής αρτηρίας, ανωμαλίες διατομής των σπονδύλων, χαρακτηριστικό προσωπείο, οπίσθιο εμβρυότοξο/ανωμαλίες του πρόσθιου τμήματος του οφθαλμού, μελαγχρωστική αμφιβληστροειδοπάθεια και δυσπλαστικά νεφρά.

Eπιδημιολογία

Ο επιπολασμός είναι περίπου 1/70.000.

Κλινική περιγραφή

Η νόσος μπορεί να εκδηλωθεί σε νεογνά με παρατεταμένο ίκτερο λόγω συζευγμένης υπερχολερυθριναιμίας και/ή με ευρήματα και συμπτώματα από την καρδιά. Οι καρδιακές ανωμαλίες περιλαμβάνουν πνευμονική ατρησία ή στένωση, ελλείμματα του μεσοκολπικού και/ή μεσοκοιλιακού διαφράγματος, τετραλογία Fallot και ανοιχτό αρτηριακό πόρο. Η χολόσταση εκδηλώνεται με συζευγμένη υπερχολερυθριναιμία, ηπατοσπληνομεγαλία, υπερχοληστερολαιμία, υπερτριγλυκεριδαιμία και διαταραχές πήξης. Μπορεί να παρουσιαστούν κνησμός και ξανθώματα. Ελάσσονες σκελετικές ανωμαλίες περιλαμβάνουν τους ημισπονδύλους δίκην πεταλούδας (σε περίπου 50% των περιπτώσεων) και βράχυνση της κερκίδας, της ωλένης και των φαλάγγων. Χαρακτηριστικά ευρήματα του προσώπου, αν υπάρχουν, είναι συνήθως εμφανή από την παιδική ηλικία και περιλαμβάνουν το προεξέχον μέτωπο, τους εισέχοντες οφθαλμούς, τις προς τα πάνω βλεφαρικές σχισμές, τον υπερτελορισμό, την επίπεδη ρινική ρίζα και το μυτερό πηγούνι. Οι οφθαλμικές ανωμαλίες περιλαμβάνουν το οπίσθιο εμβρυότοξο (75% των περιπτώσεων), την ανωμαλία Axenfeld, τη μελαγχρωστική αμφιβληστροειδοπάθεια, τις ανωμαλίες της οπτικής θηλής και του οπτικού δίσκου. Η καθυστέρηση σωματικής ανάπτυξης, η δυσαπορρόφηση λίπους (μπορεί να παρουσιαστεί ραχίτιδα) και μερικές φορές η αναπτυξιακή καθυστέρηση, εμφανίζονται συχνά. Επίσης μπορεί να εμφανίζουν μικρούς και δυσπλαστικούς νεφρούς (συχνά στον τύπο AGS 2) και υποθυρεοειδισμό.

Αιτιολογία 

Το ALGS οφείλεται πιο συχνά σε μεταλλάξεις του γονιδίου JAG1 (20p12) (AGS τύπου 1), το οποίο κωδικοποιεί έναν συνδέτη του μονοπατιού σηματοδότησης Notch. Το AGS τύπου 2 οφείλεται σε μεταλλάξεις του γονιδίου NOTCH2 (1p12).

Διαγνωστικές μέθοδοι

Η διάγνωση βασίζεται στην κλινική εικόνα και τη βιοψία ήπατος που αποκαλύπτει τη χρόνια χολόσταση και την ένδεια των μεσολόβιων χοληφόρων πόρων. Η απεικόνιση (υπερηχογράφημα κοιλίας, χολαγγειογραφία) βοηθά στον εντοπισμό της ανατομίας των χοληφόρων. Πρέπει να γίνει έλεγχος για οφθαλμικές, σκελετικές, αγγειακές και ενδοκρινολογικές (θυρεοειδικές) ανωμαλίες. Η αλληλούχιση του DNA μπορεί να επιβεβαιώσει τη διάγνωση.